(cz. 1)

 

Od wielu lat szukałem w różnych mądrych księgach, a ostatnio również na stronach internetowych opisu walk, jakie podobno miały miejsce w Łupawie w marcu 1945 roku. Szukałbym nadal, gdyby nie przypadek, który pozwolił wyjaśnić interesującą mnie kwestię. Niestety znaleziony opis nie dotyczy Łupawy, a nieodległych Poganic.

Prawdę mówiąc spodziewałem się takiego obrotu rzeczy, bowiem z innego, ustnego źródła słyszałem o wydarzeniach jakie towarzyszyły wejściu Rosjan do wsi Łupawa. Niestety jak dotychczas nie spotkałem nigdzie pisemnej relacji na ten temat. Prawdę mówiąc wątpię w jej istnienie.

Jeśli kogokolwiek zainteresują odległe te wydarzenia zapraszam do lektury artykułu. Rozpoczyna się on w chwili kiedy oddziały radzieckie i polskie osiągnęły brzeg morza Bałtyckiego.

Opis interesujących mnie wydarzeń znalazłem na rosyjskich stronach internetowych i po ich przetłumaczeniu uzyskałem taką oto relację.

 

 

"Wszystkie siły 2 frontu Białoruskiego skierowały się na wschód z zamiarem uderzenia na Słupsk i Lębork. W dniu 7 marca wojska 134 korpusu strzeleckiego przystąpiły do natarcia. W tym dniu wspólnie z siłami 27 dywizji strzeleckiej oswobodziły miasto Sławno, a oddziały 18 gwardyjskiej brygady pancernej wyszły na przedpole miasta Słupsk, gdzie wspólnie z pozostałymi jednostkami rozpoczęły bój o miasto. Słupsk był w tym czasie drugim na Pomorzu po Szczecinie, ośrodkiem pod względem ilości ludności i znaczenia przemysłu. Poza tym był ważnym węzłem drogowym i kolejowym. Dlatego przeciwnik zdecydował się utrzymać go w swoich rękach i na dłuższy czas opóźnić natarcie naszych wojsk na tym kierunku. W czasie gdy część 18 gwardyjskiej brygady pancernej wspólnie z piechotą walczyła o miasto Słupsk, pozostałe oddziały obeszły miasto od północy i skierowały się na Ustkę. 3 gwardyjski korpus pancerny rozpoczął natarcie w kierunku na Lębork.

Na drodze ofensywy naszych wojsk przebiegała rzeka Łupawa.  Rzeka ta nie była wielką przeszkodą wodną, ale kiedy rozpoczęły się wiosenne roztopy forsowanie jej związane było z wieloma trudnościami, tym bardziej, że korpus nie posiadał oznaczonych przejść. Trzeba było za wszelką cenę uchwycić mosty w okolicach Łupawy i Poganic. Największe znaczenie dla uchwycenia mostów na rzece miały działania 2 gwardyjskiej brygady zmotoryzowanej.

Oddział ten razem z 3 gwardyjskim batalionem zmotoryzowanym wzmocniony dwoma kompaniami moździerzy i dwoma samobieżnymi bateriami artylerii pod dowództwem kapitana gwardii Baranowa szybko przedostał się w pobliże obiektów ataku. Kompania karabinów maszynowych pod dowództwem porucznika Soroka zbliżając się do mostu została zatrzymana przez silny ogień wroga.

Najbardziej aktywna była artyleria przeciwnika znajdująca się bezpośrednio przy drodze po obu stronach mostu. Dowódca awangardy nakazał samobieżnym bateriom artylerii skoncentrować ogień na artylerii przeciwnika, a kompaniom moździerzy zmiażdżyć punkty karabinów maszynowych. Kompanie moździerzy szybko się rozwinęły i zajęły pozycje ogniowe okrywając celnym i silnym ogniem piechotę i punkty karabinów maszynowych przeciwnika. Samobieżne baterie artylerii zajęły oddzielne pozycje i celnym ogniem w ciągu pięciu minut zmusiły do milczenia działa przeciwlotnicze przeciwnika unicestwiając ich zamiary. Korzystając z osłabienia ognia wroga i zamieszania w ich szeregach nasi strzelcy szybko wskoczyli na most. Pierwszy wdarł się na most komsomolec Pokryszewski. Strzelając z automatu zniszczył karabin maszynowy wroga. W ślad za Pokryszewskim przeciwnika zaatakowali żołnierze 1 plutonu przebiegając most i wiążąc walką hitlerowców na przeciwległym brzegu rzeki w rejonie mostu.

Dzięki szybkim działaniom jednostek awangardy został zdobyty nieuszkodzony most na rzece Łupawie. Dowódca oddziału zostawił dla ochrony mostu pluton żołnierzy, dwa moździerze i jedną samobieżną baterię artylerii, a z pozostałymi siłami kontynuował realizację postawionego zadania. Po pewnym czasie przez most zaczęły przeprawiać się nasze czołgi i piechota. 3 gwardyjski korpus pancerny po zajęciu mostów na rzece w rejonie Łupawa-Poganice kontynuował ofensywę w kierunku Gdyni z zadaniem wcześniejszego opanowania Lęborka."

c.d.n.

Autor: Janusz Januszewski.